Pasterz odpowiedział, że nie był właścicielem owcy i nie mógł nikomu pozwolić jej wydoić bez pozwolenia właściciela. Właściciel z pewnością by to zauważył i nie spodobałoby mu się to.
Wędrowiec zaproponował mu więc:

Może sprzedałbyś mi jedną z nich? Jeśli właściciel się o to spyta, powiesz mu, że wilk ją zabił. Wilki nieustannie napadają na trzodę.
Ja zaspokoję swój głód a ty dostaniesz pieniądze.
Obaj skorzystamy.

Pasterz ostro odpowiedział:

Ale co z Allahem?!

Ku jego zdumieniu wędrowiec okazał zadowolenie i powiedział:

Tak długo jak będą w Ummie tacy ludzie jak ty, wilki nie będą zabijały owiec.

Pasterz nie wiedział, że wędrowiec, z którym rozmawiał, był nikt inny, jak sam Kalif Umar ibn Al Chattab (radi allahu anhu).

Odpowiedź pasterza jest spontaniczną, naturalną reakcją, której powinniśmy spodziewać się od każdego wierzącego, który z wiarą (aqidą) islamu cały czas pamięta słowa Allaha (subhana wa teala), rozumie je i żyje według nich.

Ibn Tajmijja (um. w 728 roku Hidżri) napisał:

Wspominanie Allaha jest dla serca tym, czym jest woda dla ryby.

Allah (subhana wa teala) Mówi, co oznacza w języku polskim:

A wspominanie Boga jest większe. Bóg wie, co wy robicie.

[TZQ 29:45]

Należy cały czas pamiętać o Allahu (subhana wa teala), we wszystkich aspektach naszych codziennych spraw, abyśmy mogli powstrzymać swoje żądze (nufus) i skupić się tylko na dobrych uczynkach.

Dzisiaj wielu muzułmanów wspomina Allaha (subhana wa teala) jedynie wtedy, kiedy są w meczecie. Pamiętają i chwalą Allaha (subhana wa teala) tylko podczas salatu lub innego ibadah. Nie zważają na sprawy dotyczące polityki, społeczeństwa i ekonomii, a zaniedbywanie tych spraw, jest przecież zaniedbywaniem islamu. Nie widzą oni prawdziwego celu swojego życia, który osiągany jest jedynie w drodze wspominania Allaha (subhana wa teala). 

Allah (subhana wa teala) Ostrzega tych wszystkich z muzułmanów, którzy oddalają się od tego, co im Nakazał:

Zapomnieliście o wspomnieniu Boga przez współzawodnictwo w pomnażaniu do chwili, gdy odwiedzicie groby. Przestańcie! Wy będziecie wiedzieć! Jeszcze raz przestańcie! Wy będziecie wiedzieć! Zaprawdę Gdybyście wiedzieli wiedzą pewną! Z pewnością zobaczycie ogień piekielny! Potem, z pewnością, zobaczycie go okiem pewności! Potem, z pewnością, zostaniecie zapytani tego Dnia o szczęśliwość!

[TZQ 102: 1-8]

Ci ludzie jedynie w obliczu trudności powracają do Allaha (subhana wa teala), szukają u Niego schronienia i pomocy.

Allah (subhana wa teala) Mówi, co oznacza w języku polskim

A kiedy dotknie was na morzu nieszczęście, daleko od was są ci, których wzywacie, poza Nim. Lecz kiedy On wyratuje was, wyprowadzając na ląd, wy się odwracacie. Zaprawdę, człowiek jest niewdzięczny!

[TZQ 17:67]

Ibn Kathir w swoim tafsirze tego ajatu przekazuje historię Ikrimy ibn Abu Dżahla, który uciekł z Mekki po klęsce zadanej Qurajszytom przez Wysłannika Allaha (sal allahu alejhi wa salaam).
Postanowił on schronić się w Etiopii, do której udał się przez Morze Czerwone. Jednak podczas podróży rozpętał się sztorm i fale okrążały statek ze wszystkich stron.

Wszyscy na statku mówili:

Nikt nie może cię uratować za wyjątkiem Allaha, wzywaj Go więc.

Ikrimah oświadczył wtedy:

O Allahu! Przysięgam, że jeśli mnie Uratujesz, udam się do Muhammada, położę swoje dłonie na jego dłoniach i z pewnością zastanę go pełnego litości, serdeczności i miłosierdzia.

Ta historia ma szczególne znaczenie, ponieważ Ikrimah odrzucił islam, gdy wcześniej został on przedstawiony społeczeństwu mekkańskiemu. Dopiero wtedy, kiedy musiał stawić czoła trudnościom i wizji śmierci, wzywał Allaha (subhana wa teala).
Kiedy żył w Mekce i był bezpieczny, odrzucił haqq’ (prawdę) i szedł za śladem występnych przyjemności tego świata. Analogię możemy znaleźć dzisiaj, gdy ci, którzy przekraczają granice Allaha (subhana wa teala) i zapominają o Jego ostrzeżeniach, pamiętają o Nim tylko wtedy, kiedy muszą stawić czoła napotkanym trudnościom.

Pamiętają o Allahu tylko wtedy, kiedy łatwe życie staje się życiem trudnym.

Allah (subhana wa teala) Pyta ludzkość w Qur’anie:

Jakże możecie nie wierzyć w Boga? Byliście umarłymi, a On dał wam życie; potem sprowadzi na was śmierć i znowu da wam życie; wtedy do Niego zostaniecie sprowadzeni.

[TZQ 2:28]

Rozważmy przykład Proroka Ajjuba [Hioba – przyp. tłum.] (alejhi salaam). Ajjub (alejhi salaam) nie czcił Allaha (subhana wa teala) dla Jego łask.
Oddawał Mu cześć, ponieważ tak mówiło jego serce. Nie kierowała nim chęć wzbogacenia się, czy uzyskania materialnych korzyści.

Ajjub (alejhi salaam) nieustannie wspominał Allaha (subhana wa teala). Był cierpliwy i wdzięczny Bogu. Iblis [szatan – przyp. tłum.] podsłuchał pewnego dnia rozmowę aniołów, którzy go chwalili i wpadł w gniew. Udał się do Allaha (subhana wa teala) i oświadczył Mu, że Ajjub (alejhi salaam) padał przed Nim na twarz jedynie z powodu korzyści, jakimi Allah (subhana wa teala) go obdarowywał: bogactwem, zdrowiem, dziećmi i wieloma innymi. Allah (subhana wa teala) Pozwolił Iblisowi odebrać Ajjubowi jego majątek. Iblis uczynił z Ajjuba nędzarza i podszepnął mu, że stracił swój majątek, ponieważ zbyt dużo czasu spędzał na modlitwie.

Mimo wszystko, Ajjub (alejhi salaam) pozostał wierny i nadal wychwalał Allaha (subhana wa teala). Powiedział, że:

Co zostało mi zabrane, należy do Niego. Dostałem to i miałem to tylko przez chwilę. On Daje temu, komu pragnie Dać i Odmawia temu, komu Chce Odmówić.

Iblis powiedział Allahowi (subhana wa teala), że Ajjub (alejhi salaam) pozostał lojalnym poddanym tylko dlatego, ponieważ Allah (subhana wa teala) Obdarował go dziećmi. Odbierając je w straszliwych okolicznościach, Iblis miał nadzieję, że Ajjub (alejhi salaam) odrzuci swojego Pana (subhana wa teala). Jednakże Ajjub (alejhi salaam) powiedział:

Czy coś jest dla mnie dobre czy złe, pozostanę silny w wierze i wdzięczny Stworzycielowi.

Iblis poprosił wtedy Allaha (subhana wa teala), by Dał mu władzę nad ciałem Ajjuba (alejhi salaam). Mówił, że Ajjub (alejhi salaam) czcił Allaha (subhana wa teala) tylko dlatego, że miał nadzieję odzyskać swój majątek i mieć więcej potomstwa. Jeżeli jednak zabierze się mu jego zdrowie, na pewno zaniedba on swoje akty czci. I znowu, Allah (subhana wa teala) Dał Iblisowi władzę nad ciałem Ajjuba (alejhi salaam), z wyjątkiem jego duszy, intelektu oraz serca, gdyż były to miejsca, w których tkwiła jego wiedza o Allahu (subhana wa teala) i Jego religii (din). Iblis wypełnił następnie jego ciało chorobą, aż nie zostało z niego nic oprócz skóry i kości. Ajjub (alejhi salaam) cierpiał, ponieważ czuł straszny ból. Stał się tak chory, że nawet jego bliscy, przyjaciele i krewni przestali go odwiedzać. Pomimo tego, Ajjub (alejhi salaam) pozostał cierpliwy i miał nadzieję, że Allah Będzie dla niego Miłosierny (subhana wa teala).

Ajjub (alejhi salaam) pozostał oddany swoim ibadah i wspominał Allaha (subhana wa teala).

Jego cierpliwość i posłuszeństwo zostały należycie nagrodzone przez pochwały Allaha (subhana wa teala):

I oddaliśmy mu jego rodzinę dwakroć liczniejszą, jako miłosierdzie od Nas i jako napomnienie dla ludzi rozumnych. (...) Jakże to wspaniały poddany! Zaprawdę, on był ałłab (oddalał się od tego co Bóg nie lubi na rzecz tego co On lubi)?!

[TZQ 38: 43-44]

Dzisiaj niestety żyjemy w niemuzułmańskim społeczeństwie, w którym dominuje kufr. Wszystko co nas otacza usiłuje oddalać nas od wspominania Allaha (subhana wa teala) i przybliżać do przyjemności tego świata

Wysłannik Allaha (sal allahu alejhi wa salaam) powiedział:

Przykładem dobrego towarzysza i złego towarzysza jest ten, kto sprzedaje ci perfum i ten, kto dmucha w miech kowala. Sprzedawca perfum, albo ci podaruje jakiś perfum, albo go kupisz od niego, albo przynajmniej będziesz się cieszył ładnym zapachem. Ten, kto dmucha w miech kowala, albo spali ci ubranie, albo sprawi, że będziesz brzydko pachnieć.

Tylko muzułmańskie społeczeństwo stworzy życie muzułmańskie.
To społeczeństwo, w którym będziemy pamiętać o Allahu (subhana wa teala) nie tylko w meczecie, ale również poza nim.
Imam Szafi żył w takim społeczeństwie, znał cały Qur’an na pamięć już w wieku pięciu lat i był zdolny wykonywać idżtihad w wieku lat dziewięciu. Jakże bogate było wtedy życie muzułmańskich dzieci. Nie wystawione było one na zło i brutalność świata, w którym nam przyszło żyć. Nie żyły one w rzeczywistości, w której my stale poddani jesteśmy kufr. Państwo Muzułmańskie ochraniało ich.

Powinniśmy cały czas pamiętać o Allahu (subhana wa teala), we wszystkich aspektach naszego życia. Prorok wielokrotnie mówił o zikrze i jego znaczeniu. Abu Hurajra (radi allahu anhu) przekazał:

A ktokolwiek powie “subhan Allah ła bihamdihi” (chwała Allahowi i wszelkie podziękowania należą się jemu) sto razy dziennie, wszystkie jego grzechy będą zmazane, nawet jeśli będą tak liczne jak piana na morzu.

Człowiek jest istotą społeczną i żyje w społeczeństwie, w którym większość rzeczy jest sprzecznych z tym, co objawił Allah (subhana wa teala). Tylko przez pracę na rzecz odrodzenia społeczeństwa muzułmańskiego, możemy mieć nadzieję na to, że będziemy pamiętać o Allahu (subhana wa teala). Jedynie Państwo Muzułmańskie sprawi, że powstanie takie społeczeństwo, które odrzuci korzyść jako swoje kryterium oceny i przyjmie w jej miejsce hukm szarai’. Kiedy tak postąpimy, odbudujemy Państwo, możemy mieć nadzieję, że staniemy się jak pasterz, pod którego opieką żaden wilk nie zabije owcy.

Allah (subhana wa teala) Mówi, co oznacza w języku polskim:

O tak! Przez wspominanie Boga uspokajają się ich serca!

[TZQ 13:28]